The difference in women's football

Pionier Leoni Blokhuis rukt op als spelersmakelaar

14.10.2014

Het voetbal begint aan een nieuw tijdperk. We staan aan de wieg van professionalisering voor vrouwenteams. ‘Ik denk dat er al zo’n zestig Nederlandse speelsters uitstekend verdienen’, weet Leoni Blokhuis (29), die de pioniers begeleidt. De ene international na de andere meldt zich aan.

Het voetbal begint aan een nieuw tijdperk. We staan aan de wieg van professionalisering voor vrouwenteams. ‘Ik denk dat er al zo’n zestig Nederlandse speelsters uitstekend verdienen’, weet Leoni Blokhuis (29), die de pioniers begeleidt. De ene international na de andere meldt zich aan.

‘Hoi hoi, met Leoni Blokhuis.’ Spelersmakelaar en voormalig FC Twente-coach Rob Groener weet het even niet. ‘Blokhuis?’
‘U zat bij mijn vader in de klas. Ik wil graag spelers gaan begeleiden en zou daar meer over willen weten.’
Groener is de beroerdste niet en noaberschop staat in Tukkerland nog steeds hoog aangeschreven. ‘Kom maar langs.’
Hij weet het nog goed. ‘Ik heb haar meteen gezegd dat het een mannenwereld is. Volgens mij zijn er maar twee vrouwen die het hebben geprobeerd. De vrouw van Peter van Vossen en de dochter van Aad de Mos. Maar zelfstandig?’
Blokhuis luistert, maar haakt niet af. Ze was toch niet kansloos? ‘Meisje, tien procent kans dat je het haalt en dan ben ik nog positief.’

Groener was het al bijna vergeten toen een tijdje later een andere vrouw aan de lijn hing. Sherida Spitse. Een van de contractspeelsters bij FC Twente. Ze kon naar het buitenland en had een begeleider nodig. De voormalige trainer van FC Twente vertelde haar netjes dat hij vol zat en aan het afbouwen was. ‘Ik zag er ook niets in om vrouwen te begeleiden. Maar misschien was het wel iets voor die dochter van Hans.’

Klopt. Want als het over een hakje gaat, denkt Leoni Blokhuis niet alleen aan schoenen. Even later zat ze al in Hengelo bij Spitse thuis. Ze vertelde enthousiast over haar bureau waarmee ze alle begeleiding kon bieden die een topsporter nodig heeft. Van contract tot mentale begeleiding. Het jaar 2014 begon vervolgens met een mijlpaal. In Enschede om precies te zijn. Bij FC Twente, niet geheel toevallig de club die al jaren vooroploopt in de ontwikkeling van vrouwenvoetbal. International Sherida Spitse werd de eerste contractspeelster die gedurende het seizoen werd verkocht. Mary Kok-Willemsen, hoofd vrouwenvoetbal bij FC Twente, keek direct verder: ‘Dit kan een voorloper zijn van een volgende ontwikkeling in het vrouwenvoetbal.’ Ze had die woorden nog niet uitgesproken of Marc Overmars zat namens Ajax met Arsenal om de tafel over de transfervergoedingen voor Anouk Hoogendijk.

Spitse staat op een vliegveld in Noorwegen als we haar bellen, op weg naar een uitwedstrijd: ‘Het klikte meteen. Ik heb van de week nog een half uur geskypet met Leoni. Zij is ambitieus en ik ben dat ook. Ik kon gewoon mezelf zijn. Geen interessant gedoe. Ik focus me op mijn loopbaan, zij op de zaken eromheen. Ze heeft niet alleen met contracten geholpen, ook met het huis. Alles wat erbij komt kijken.’ Spitse blijft dus bij Blokhuis. ‘Maar niet specifiek omdat ze een vrouw is. Ik wil naar de top. Dan moet iemand de randzaken goed regelen. Zij doet dat goed. Niet voor niets sluiten veel meer speelsters zich bij haar aan.’

En niet alleen speelsters. Als we Blokhuis bellen, is ze op weg naar De Adelaarshorst. ‘Het is niet te geloven hoe snel het gaat’, zegt ze. Nu blijkt een van haar drie mannelijke spelers vanavond te spelen. Sterker nog: deze Teije ten Den heeft vorige week namens Go Ahead Eagles zelfs gescoord in Den Haag. ‘Ja, dat voelt dus ook echt als mijn debuut.’ Het enthousiasme spat door de telefoon. Hier is iemand met haar eigen jongensboek, pardon, meisjesboek bezig. We spreken af. Het is moeilijk voor te stellen. Een vrolijke vrouw in het mannendomein van de makelaars. Is ze een lief donzig eendje dat gezellig mee scharrelt in het gierenhotel? Spelersmakelaar is na bankmedewerker ongeveer het meeste besmette beroep denkbaar. Keiharde gevechten om geld. Idealen staan vooral op de websites. De goeden lijden onder de kwaden. Een gesloten wereld. Het voetbal is sowieso een van de laatste bastions die zich nog maar langzaam laten slechten. Het woord emancipatie valt niet vaak in de stadions.

Toch zijn er scheuren in het mannenbastion. Er verschijnen steeds meer gemotiveerde, frisse jonge vrouwen die steeds beter gaan voetballen. En geld gaan verdienen. Langzaam maar zeker komt het vrouwenvoetbal op. Bij de KNVB is de aanwas niet bij te benen, inmiddels melden zich er al meer meiden en vrouwen aan dan jongens en mannen. De kaap van de honderdduizend is allang gepasseerd. We gaan richting het dubbele. De beste speelsters vertrekken al net zo snel naar het buitenland als de voetballers uit de Eredivisie. Spitse vliegt inmiddels naar haar uitwedstrijden en heeft het prima naar haar zin in Noorwegen. Blokhuis heeft een half jaar later half Oranje in haar portefeuille. Inclusief het Nederlandse antwoord op Lionel Messi: Vivianne Miedema, de achttienjarige spits van Bayern München. Alle reden om kennis te gaan maken.

Genieten
We rijden richting Oldenzaal en parkeren de auto voor het huis van Erik ten Hag, de man die promoveerde met Go Ahead Eagles en inmiddels bij Bayern München werkt. Ook hij had Blokhuis al op de stoep voor adviezen. Uit het raam aan de overkant staat ze enthousiast te zwaaien. De deur staat open. Een gezellig appartementje, met als aanwinst een gloednieuwe pallet-tafel. Nou ja, gloednieuw? ‘Mooi hè, wieltjes voor een paar euro bij de Action en de pallet was gratis. Less is more, zeg ik altijd maar.’ Dat verbaast ons niets. Blokhuis is een vrouw van deze tijd. Carpe Diem en bloemetjes op haar Facebook-account en haar laatste tweet is: Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness. Dat zien we Mino Raiola nog niet doen. Die heeft in ieder geval de Flair niet op tafel liggen.

‘Koffie?’ Nou graag. We kijken, terwijl ze in de keuken in de weer is, rond. Voetbalkaartjes, een paar mappen en een hoekje met een bureau waarboven ze met roze letters de naam van haar bedrijfje op de muur heeft aangebracht. FlowSports. Op tafel ligt een boek.The art of non conformism. Dit is dus het kloppend hart van de marktleider in het vrouwenvoetbal. De snelst groeiende sport ter wereld. Er gaan steeds grotere bedragen over tafel en menig speler van pak ’m beet Excelsior of FC Dordrecht zou jaloers zijn op de bedragen die sommige dames verdienen. Maar voorlopig is dit even heel wat anders dan het Hilton waar Rob Jansen resideert. ‘Wat heb je nou nodig? Een telefoon, een laptop en een auto. Alles draait om vertrouwen. Ik nodig iedereen hier gewoon uit. Dit ben ik. Ik werk er gewoon naast. Niks mis mee, toch?’

‘Ik ben echt niet 24 uur per dag blij. Maar ik geniet wel. Je kunt nog zoveel geld verdienen, maar het gaat er uiteindelijk om dat je plezier hebt in wat je doet. Spelers moeten zich concentreren op hun sport, komen voor veel keuzes te staan. In jullie blad stonden mooie verhalen over Zakaria Bakkali en Memphis Depay. Daarin kon je zien hoe belangrijk het is dat je de juiste mensen om je heen hebt. Ik probeer spelers te overtuigen een studie te doen. Draag dingen aan. Net als werken met een mental coach. Dat is in andere sporten heel normaal. Bij mij doet bijna de helft dat. Het voetbal loopt flink achter. Daar noemen ze een scheidsrechter met een spuitbus al innovatief.’

De term vrouwenvoetbal vindt ze onzin. ‘Je zegt toch ook geen vrouwenhockey? Het is gewoon voetbal.’ Maar toch net wat anders. ‘Recent regelde ze bij Adidas roze voetbalschoenen voor haar mini-stal. Daar investeren ze ook. Ajax heeft nu een eigen vrouwenshirt in de merchandise. Die snappen dat er een heel nieuwe generatie komt.’ Blokhuis is nog geen twee jaar bezig. Ze kan er nog niet van leven. Maar iedere reis begint bij de eerste stap. ‘Je moet doen waar je hart ligt. En hard werken. Ik ben gek van sport. Dus dan is het gewoon beginnen.’

Focus
Aan drive ontbreekt het in ieder geval niet. Een van haar klanten was Niels Kerstholt. De shorttracker plaatste zich voor de Spelen van 2014, en daar moest Blokhuis natuurlijk bij zijn. Maar Sochi was peperduur. Dus ging ze in het Heineken House werken. Zo zat ze op de eerste rij bij de start van de relay. De eerste rijder ging onderuit en dat was het dan. ‘Weg toernooi.’ Wel hield ze er weer honderden nieuwe contacten aan over.

Blokhuis gaat zich nu helemaal focussen op voetbal. Naast meer dan een elftal vrouwen heeft ze nu ook al drie mannen in haar portefeuille. ‘Ik snap zelf niet hoe snel het gaat. Sherida Spitse werd me eigenlijk in de schoot geworpen door Rob Groener. Daarna ging de telefoon steeds vaker. Zit je opeens op Cyprus bij de voorzitter van Apollon Limassol. Speelt nu dus een meisje van PEC Zwolle (Marije Brummel, red.) binnenkort Champions League. Een andere vrouw die ze aftestten (Lavinia Poku, red.) speelt nu wel bij Lierse SK. Is leuk.’

Soms klikt het gewoon. Zoals bij Vivianne Miedema. Een talent zo groot, dat je haar moet zien spelen om het te geloven. Ze scoort net zo makkelijk als andere mensen koffiedrinken. Blokhuis: ‘Zonder blessures wordt ze de beste van de wereld.’ Zo iemand kan niet alles zelf doen. Bij de familie Miedema was het het hele jaar al een komen en gaan van makelaars geweest. Samen hoorden ze alle verhalen aan. Uiteindelijk viel de keuze op FlowSports. ‘Tja, daar was ik best trots op. De familie Miedema merkte meteen wat erbij kwam kijken. Zo’n dochter die makkelijk scoort. Ze hebben het bijna allemaal zelf gedaan. Landen bezocht, clubs bezocht. Er waren iets van 23 clubs. Van Brazilië tot Olympique Lyon.’

Het werd Bayern Munchen. Hoeveel Miedema in Zuid-Duitsland verdient, wil en kan Blokhuis niet zeggen. Maar het zal wat minder zijn dan bij topclub Olympique Lyon. ‘De meeste speelsters daar zitten rond de ton. Daar kun je goed van leven.’ Of er Nederlandse speelsters zijn die zoveel verdienen, weet Blokhuis niet. Van Manon Melis wordt gezegd dat ze in de Zweedse competitie meer dan tachtigduizend euro verdient. ‘Precies weet ik het niet, maar het is geen vreemd bedrag. In andere landen zijn de beloningen hoger dan in Nederland. Al met al heb je nu toch zo’n zestig, zeventig Nederlandse voetbalsters die kunnen leven van voetbal. Huisje erbij, auto. Genoeg. Bij FC Twente en Ajax zijn er ook al goede regelingen.’

Cowboys
Werk genoeg. Naast de vrouwen heeft ze ook drie mannen in haar portefeuille. De eerste debuteerde dus de afgelopen weken al in de Eredivisie. ‘Een jongensboek’, noemde Go Ahead Eagles-trainer Foeke Booy het optreden van Teije ten Den in Den Haag. De aanvaller, die nog niet zo lang geleden bij Rohda Raalte speelde, laat zich ook begeleiden door de Oldenzaalse. Blokhuis staat ineens op, pakt de Voetbal International. ‘Eigen doelpunt, staat er. Maar op het scheidsrechterformulier staat toch echt dat hij heeft gescoord.’ Ze moet er zelf om lachen. ‘Je leeft gigantisch mee.’

‘Soms moet ik mezelf in de arm knijpen’, vervolgt ze. ‘Mijn hele leven ben ik al gek van voetbal. Mijn ouders vonden het niet echt een sport voor meisjes. Dus ik zwierf altijd wel rond in Oldenzaal op de club waar mijn broers voetbalden, maar zelf speelde ik hockey en tennis. Nu is er niemand meer die het raar vindt dat meisjes voetballen. Zo snel is het gegaan in de afgelopen vijftien jaar. Want mijn ouders waren echt geen uitzondering. Doordat al die meiden voetballen, zie je ook het niveau omhoogschieten. Oranje Onder-19 werd afgelopen zomer echt niet per toeval Europees kampioen.’

Ding dong. De fotograaf aan de deur. Blokhuis is niet op haar mondje gevallen: ‘Wat gaan we doen? Bikini-sessie zeker?’, even later bestudeert ze aandachtig het resultaat. ‘Dat heb je met mannen nou nooit’, grijnst de fotograaf. ‘Kan ik zelf uitkiezen welke in het blad komen? Weet je wat, ik gooi even een slotje op de leukste.’ Een ondernemend type, deze dame. Als de fotograaf het toneel verlaat, zit Blokhuis alweer op haar praatstoel.

Wie wil er nou makelaar worden?

‘Begeleider. Ik doe veel meer. Ik ken de verhalen over de makelaarswereld. Ik doe het gewoon op mijn manier.’

Ons oog valt op de klok. De afspraak was een uur te kletsen, maar er zijn er al bijna drie voorbijgegaan. Tijd om te gaan. Rest nog de inspecteur Colombo-achtige laatste vraag bij de deur:

Jij staat niet als spelersmakelaar ingeschreven. Officieel ben je dan een beunhaas.

‘Ik ben begeleider. Ik zou niets liever willen, maar voordat ik die licentie heb is hij alweer van tafel. In 2015 heb je hem namelijk niet meer nodig. Daarbij kunnen contracten ook door advocaten getekend worden. Maar wat mij betreft mag de licentie gewoon blijven, hoor. Er lopen wat cowboys rond.’

En een cowgirl dus. En Groener? Die beziet het allemaal met al zijn ervaring: ‘Het is een apart wereldje met eigen regels. En dat blijft toch een mannenwereldje. Maar één ding valt haar niet te ontzeggen. Ze is moedig. Dat is al te prijzen.’

Tekst: Iwan van Duren, Voetbal International 49ste jaargang, 1 oktober 2014, Nr. 40

Terug naar de homepagina

FlowSports

Contact